Braai op sy Joburgs: nuwe kinkels in 'n ou vuur
Van dry-aged ribeye tot perskes oor die kole — hoe 'n nuwe geslag Joburg-kokke die naweekbraai stilletjies oordoen.
Daar was 'n tyd toe 'n Joburgse braai net boerewors, 'n sak houtskool en 'n stryery oor wie die tang vashou, beteken het. Daardie reëls geld nog, meestal. Maar loop op 'n Saterdagmiddag deur 'n tuin in Melville, Linden of Greenside en jy sien die stil omwenteling: dry-aged ribeyes wat op 'n warm plank lê en rus, gerookte brinjal met 'n veeg tahini, perskes wat taai word oor die kole.
Die nuwe Joburg-braai gaan minder oor hoeveelheid en meer oor inhou. Mense koop liewer een goeie stuk vleis as drie middelmatiges. Die bykosse praat harder saam: blaarslaai met 'n ansjovis-room, 'n rokerige chakalaka met uie wat lank gebraai is, en 'n tamatieslaai wat smaak of dit dieselfde oggend uit die tuin gekom het, want dis gewoonlik so.
Slagters soos Frankie Fenner en Braeside het dry-aging vir gewone mense oopgemaak, en die groentewinkels in Bryanston en Parkhurst hou deesdae die soort erfgroente aan wat 'n warm rooster beloon. Die uiteinde is 'n agterplaasete wat minder soos 'n gewoonte voel en meer soos 'n klein, doelbewuste geleentheid.
Die ander skuif is in die glas. Suid-Afrikaanse chenin en cinsault, effens koud uit die yskas, vat die plek van die verpligte krat pinotage in. Ligter rooiwyne pas by ons rokerige kos en lang aande — en, dank tog, hulle is sagter op 'n Sondagoggend.
